Alerjik Kişiler İçin Uygun Evcil Hayvanlar

Alerjim ortaokul yıllarında başladı ve ilk kedimi kucağıma aldığım gün burnumun akmasıyla gözlerimin kaşınması aynı ana denk geldi. O günden bu yana hem kendi evimde hem de danışmanlık yaptığım ailelerde onlarca deneme yaptım. Şunu net söyleyebilirim: alerjisi olan biri için "hayvan sahiplenmek imkânsız" değil, ama seçim süreci alerjisi olmayan birinin sürecinden çok daha titiz olmak zorunda.

Karar aşamasındaysanız, aşağıdaki sıralamayı kendi evinizde de aynı düzende uygulamanızı öneririm. Ben bu sırayı takip etmediğim için bir kez hayvanı geri vermek zorunda kaldım ve o duyguyu kimseye yaşatmak istemem.

Adım adım: alerji dostu evcil hayvan nasıl seçilir?

1. Neye alerjiniz olduğunu öğrenin, "tüy" demekle yetinmeyin. En sık yapılan hata bu. Alerjiye çoğu zaman tüyün kendisi değil; deri döküntüsü (kepek), tükürük ve idrarla yayılan proteinler yol açar. Kedilerde bu proteinin adı Fel d 1'dir ve kedi kendini yalarken tüye, oradan da havaya karışır. Yani "tüy dökmeyen" bir ırk seçseniz bile proteini üretmeye devam eder. Bir alerji uzmanına gidip hangi kaynağa duyarlı olduğunuzu test ettirmek, aylarca yapacağınız denemeden daha hızlı sonuç verir.
2. Reaksiyonun şiddetini gerçekçi değerlendirin. Hafif burun tıkanıklığıyla astım krizi aynı tabloda değerlendirilemez. Astımı olan biri için kedi ya da uzun tüylü tavşan denemesi bile riskli olabilir; bu durumda tüysüz alternatiflere doğrudan geçmek daha akıllıcadır. Ben hafif kategorideydim ve bu bana manevra alanı verdi.
3. Gerçekten alerjen üretmeyen gruplarla başlayın. Alerjisi ağır olanlara ilk önerdiğim şey her zaman akvaryum olur. Balıklar kepek üretmez, tüy dökmez ve solunum yolu alerjileriyle bağlantısı yoktur; buradaki tek dikkat noktası nem ve olası küf oluşumudur. Sürüngenlerle kaplumbağalar da benzer şekilde düşük risklidir, ancak hijyen kuralları daha katıdır. Sitede balık ve akvaryum ile sürüngen bakımını ayrıntılı anlattığımız rehberler var; ağır alerjiniz varsa yolunuz büyük olasılıkla oralara çıkacak.
4. Köpek düşünüyorsanız tek katmanlı, sürekli uzayan tüy yapısına bakın. Poodle, bichon frise, maltese, Portekiz su köpeği ve schnauzer gibi ırklar mevsimsel dökme yapmaz; tüyleri saç gibi uzar ve tıraşla kontrol edilir. Bu, ortama yayılan alerjen miktarını gerçekten azaltır. Ama "hipoalerjenik" kelimesi "alerjen içermez" anlamına gelmez. Ben bir arkadaşımın poodle'ıyla iki gün aynı evde kaldım, sorun yaşamadım; başka bir tanıdığım aynı ırkta ciddi reaksiyon verdi. Bireysel farklar ırk etiketinden daha belirleyici.
5. Kedi tarafında Sibirya, Devon Rex, Cornish Rex ve Balinese isimlerini not edin. Bu ırklarda ya tüy yapısı kısa ve azdır ya da bazı bireylerin daha az Fel d 1 üretebildiği bildirilir. Yine de kedi, alerjik biri için köpekten daha zorlu bir tercihtir; kendini sürekli yalaması alerjeni evin her yerine taşır. Kedi mi köpek mi kararsızlığınız varsa iki türü karşılaştırdığımız yazıyı okuduktan sonra alerji faktörünü ayrı bir kolon olarak ekleyin.
6. Küçük kemirenleri ve kuşları "otomatik güvenli" saymayın. Kobay, tavşan ve hamsterda asıl sorun genelde hayvanın kendisi değil, saman ve talaş olur. Saman tozu ve sedir/çam talaşı benim en kötü tepkilerimi verdiren şeylerdi; kâğıt bazlı altlığa geçtiğimde tablo tamamen değişti. Kuşlarda ise tüy tozu (özellikle papağanlar ve muhabbet kuşlarında) hava yoluyla yayılır ve solunum hassasiyeti olanlarda ciddi sıkıntı yaratabilir.
7. Sahiplenmeden önce mutlaka temas denemesi yapın. Bir barınakta ya da o hayvana sahip bir tanıdıkta en az iki–üç saat geçirin, ideal olarak farklı günlerde tekrarlayın. Beş dakikalık ziyaret hiçbir şey söylemez; benim tepkilerim genellikle ikinci saatten sonra başlıyordu.
8. Evi hayvan gelmeden hazırlayın. HEPA filtreli hava temizleyici, yatak odasının hayvana kapalı olması, halı yerine sert zemin, haftada bir yıkanan hayvan yatağı ve düzenli tırmalama/tüy bakımı. Bu dört beş önlemi birlikte uyguladığımda semptomlarımın büyük kısmı yönetilebilir hale geldi. Tek başına hiçbiri yeterli değil; etkisi birikimli.

Hızlı karşılaştırma